Dutch Media,  Israel,  Judaism,  Opinion

Gevaarlijke steun aan de BDS-beweging vanuit de Nederlandse Universiteiten

De afgelopen weken kan je er niet omheen: de volledige escalatie van het langdurig aanhoudende conflict tussen Israël en de Palestijnse gebieden. Zowel aan pro-Israël als aan Pro-Palestina kant wordt al lang niet meer alleen oorlog gevoerd met raketten: inmiddels is ook een ware mediaoorlog ontstaan en wordt in een overweldigend aantal steden in landen over de wereld, waaronder ook in Nederland, hevig gedemonstreerd door Pro-Palestina aanhangers. Waar sommige hun steun betuigen door auto’s in vlaggen te wikkelen, leuzen door de straten te schallen, of toespraken te organiseren, zijn er ook mensen die oproepen tot medewerking aan de BDS-beweging. Hieronder vallen sinds deze week ook honderden Nederlandse academici: via internet zijn zij een petitie gestart welke – op moment van schrijven – door 491 academici is ondertekend.

De BDS-beweging is in 2005 opgericht als ‘vreedzaam verzet’ tegen Israël via ‘Boycot, Desinvesteren, Sancties’. Gebaseerd op de anti-apartheid bewegingen voor Zuid-Afrika, roept de BDS-beweging op tot boycot van Israëlische producten, cultureel aanbod en academische instellingen om zo externe druk op de politiek uit te oefenen. De standpunten worden vaak afgesloten met de boodschap dat elke vorm van discriminatie, inclusief discriminatie op basis van afkomst, cultuur en religie, wordt afgekeurd. Maar hier steekt nou net het probleem: de BDS-beweging is per definitie een op basis van afkomst, cultuur en religie discriminerende organisatie. Anti-Israëlische initiatieven zijn antizionistische initiatieven, en deze zijn vrijwel altijd antisemitisch.

Mensen met het snelle tegenwoord zullen dit ontkennen. Maar door niet-Israëlische Joden verantwoordelijk te houden voor militaire en politieke acties van Israël, lijken de twee elkaar wel erg vaak te overlappen. Zeker gezien de choquerende toename aan antisemitische aanvallen in de laatste dagen op Joden over de hele wereld. Pro-Palestina slogans zoals ‘From the river to the sea’ zijn niet onschuldig: het zijn directe verwoordingen van de wens om de staat Israël te vernietigen.

Door uit te spreken tegen ‘koloniaal geweld’, zoals ook in de aankondiging van BDS-academici staat beschreven, wordt geïmpliceerd dat Israël geen bestaansrecht heeft. BDS is geen promotor van het vredig samenleven van Israëliërs en Palestijnen, noch is het slechts een poging om de onderdrukking van de Palestijnen af te dwingen: het is een beweging die zich actief tegen het bestaansrecht van Israël uitspreekt.

Als ik een persoonlijk beeld mag schetsen. Ik, trots alumna van de Universiteit Leiden, doe momenteel onderzoek als samenwerking tussen de Universiteit van Haifa en de Technion. Waarvan respectievelijk 40% en 20% van de studenten van Arabisch Israëlische afkomst is. Fantastische cijfers, in een land wat volgens velen schuldig is aan een apartheidscampagne en waarbij deze staatsburgers dus institutioneel racisme zouden ervaren.

Echter, volgens 242 academici van mijn vorige leerschool, de Universiteit Leiden, zou mijn onderzoek per direct stilgezet moeten worden en de resultaten moeten worden genegeerd. Want: een groot deel van zowel onze financiering als onze onderzoekspopulatie is afkomstig vanuit het Israëlische leger. En daarnaast wordt het onderzoek ook nog eens uitgevoerd in samenwerking met het Ministerie van Volksgezondheid. Dit geldt natuurlijk niet alleen voor mijn onderzoek: veruit het grootste deel van bijvoorbeeld medisch wetenschappelijk onderzoek zal banden hebben met het overheidsorganen, zoals het Ministerie van Volksgezondheid. Deze instantie is nou eenmaal verantwoordelijk voor het toezicht op ethische kwesties en veiligheid van de gezondheidszorg. Volgens de BDS-supporters, waaronder dus ook deze 491 academici, maakt dit dat de Israëlische universiteiten en onderzoeksinstellingen schuldig zijn aan het steunen van kolonisatie en een apartheidsagenda?

Volgens de BDS-oproep van de Nederlandse academici heeft hun positie geen effect op samenwerking met individuele Israëlische wetenschappers. Helaas is dit natuurlijk volledige onzin. Een samenwerkingsboycot met Israëlische universiteiten houdt automatisch in dat er een samenwerkingsboycot is met individuele wetenschappers van deze universiteit. Een universiteit is namelijk een instantie, welke gevormd en gerepresenteerd wordt door de aangesloten onderzoekinstellingen, laboratoria, onderzoekers en studenten. Zoals ik en mijn collega’s. En de 242 ondertekenaars van de Universiteit Leiden. De universiteit waar men nog steeds trots is op de rol van de academici tijdens het institutionele nazisme in de jaren veertig en het daaruit volgende Cleveringa-protest. Maar ook de universiteit waar eind vorig jaar ophef ontstond over antisemitisme binnen de Faculteit der Rechtsgeleerdheid. En de universiteit waarvanuit nu openlijk antizionisme wordt verkondigd.

Uiteraard leeft u (want tja, ik woon in Israël) in een vrij land, waar vrijheid van meningsuiting een groot goed is: academici zijn hierop natuurlijk geen uitzondering. Maar academici functioneren ook als boegbeeld van universiteiten en tevens als voorbeeldfunctie voor studenten. Een universiteit moet een veilige leeromgeving moeten zijn, voor allen, inclusief Joden en Israëliërs. De openlijke steun aan de antizionistische BDS-beweging door Nederlandse academici doet zo ontzettend veel schade aan: zij spreken zich namelijk niet puur uit in solidariteit met de Palestijnen, maar maken zich schuldig aan het politiseren van de wetenschap en het creëren van een wij (goed) versus zij (fout) omgeving. En dit moet stoppen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *